05-01-09

Wat een bleitdag!!!!!!!

Een vat boordevol emoties, dat was ik vandaag...

Wie wordt er nu om 4u35 ’s ochtends gewekt door zijn hond, omdat het met de andere hond “niet goed gaat…” Honden voelen elkaar echt wel aan – zeker vader en zoon – en als ze dat dan ook nog aangrijpen om het baasje hierover in te lichten...

Het was dus 4u35 toen Branko aan mijn bed stond en mijn aandacht vroeg! Bono had zijn ‘matje’ bovenaan de trap verlaten, en zich naar een andere kamer verplaatst! Ik ging dus naar Bono en zocht uit wat er was met hem. Blijkbaar ging het hem helemaal niet (slikte moeilijk, ademhalingsproblemen…).
Ik probeerde de dierenarts te bellen, of hij niet eens kon langskomen want Bono deed raar… (helaas, was de dierenarts net ervoor al weggeroepen voor een keizersnede bij een koe… Hij zou binnen anderhalf uur terug zijn (iets na 6u dus). Dan maar terug naar boven naar Bono, en zien hoe het met hem ging…
Hij legde zich wat beter op zijn zijde (terwijl ik hem maar bleef ‘aaien’ aan zijn hoofd en nek, zodat hij zich op zijn gemak kon proberen voelen…).
Plots legde hij zijn hoofd ook op de grond, ademde nog eens diep…………………………….. en dat was het!
(op dat moment loosde hij ook zijn urineblaas, en liet zijn tong uit zijn bek hangen… Maar zijn ogen nog ‘starend’ open…
HIJ ZAL TOCH NIET…….
Ik probeerde op internet de 'dierenarts van wacht' snel te zoeken en die te bellen, of hij kon langskomen…
(helaas, ook hier weer pech). Maar ik kon wel aan de telefoon mijn verhaal vertellen en vragen stellen… “Ik denk dat mijn hond net is overleden, zou dat kunnen ondanks zijn ogen nog starend open zijn”…
Dat kon dus… Na het gesprek terug naar boven… En ja, aan zijn ‘hangende tong’ te zien heeft hij inderdaad zijn laatste adem uitgeblazen…
“Mijn lieve vriend”, “mijne grote jong”…
Bono heeft op 5 januari rond 4u40 zijn baasje en zijn zoon Branko verlaten…
Wat doe je, rond 5u ’s ochtends, 6u ’s ochtends, 7 ’s ochtends, als je kapot gaat van verdriet omdat onverwachts één van je “gezinsleden” is gestorven? Nadenken… Wenen… Janken zelfs… Ongeloof uiten… Foto’s bekijken, van wat voor een prachtige hond Bono wel was in zijn hele leven…
Hoe kan dat toch zo plots ; gisteravond deed hij nog gewoon (niks dat aanleiding gaf om te denken dat hij de ochtend niet zou halen, allesbehalve zelfs!!). Bono ging op zijn vertrouwde plaats, op zijn vertrouwde slaapmat bovenaan de trap liggen, en baasje aaide hem nog hele tijd, om hem een goedenacht te wensen… een vaste gewoonte voor het slapengaan…
Ik kon die nacht de slaap niet vatten, had het gevoel alsof het 31 augustus was, en morgen de school weer begon (en de bijhorende drukte op de bus). Ik heb zelfs “De smaak van De Keyser” nog een tweede keer gezien, want in slaap vallen zat er niet onmiddellijk in… Ik moet amper drietal uurtjes geslapen hebben, toen het plots 4u35 was…

Om 6u had ik dan de vertrouwde dierenarts terug opgebeld, - had voordien gezegd dat ik opnieuw ging terugbellen - maar dat interventie van hem niet meer nodig was…
Hem nog eens gevraagd, wat er toch gebeurd kon zijn, en vooral de vraag gesteld :
BONO ZAL TOCH NIET HEBBEN MOETEN AFZIEN, GEEN PIJN MOETEN LIJDEN!?
Dat is het enige wat ik mezelf niet kan vergeven als het wel zo zou zijn…
Kwam er maar eens een stem uit de hondenhemel, met het antwoord op mijn vraag!
Misschien had hij wel een korte, plotse dood, in die moeilijke vijf minuten van Bono-zelf? Een hartaanval? Een bloeding?
Na vele vragen en bedenkingen (en waar kon, ik een antwoord op kreeg), de zakelijke kant ook besproken : wat gaat er nu met Bono gebeuren? Hij ligt nog boven, en hoe moet het nu verder? Een dood dier is nu niet bepaald iets waar ik al vaak mee geconfronteerd was… (en zelfs een dode kanarie, raakte ik niet met mijn handen aan). Maar dit is Bono, “mijne grote jong”…
In de loop van de dag ben ik nog vaak naar boven gaan kijken, en hem geaaid van zijn hoofd naar zijn rug (wat hij zoooooooooooooooooooooo graag had aan zijn nekske…). Maar wat had ik dan gedacht, telkens ik naar boven ging kijken??? Dat hij opnieuw zou bewegen? Dat hij zou opstaan? Dat hij helemaal niet dood is…
Bono had ons verlaten, en dat kan ik maar niet aanvaarden…
De dierenarts zou Bono om 17u komen ophalen (steken hem dan in zo’n soort body-bag waarschijnlijk)…

Ik weet met mezelf geen blijf ; dit had ik niet voelen aankomen, toch vandaag nog niet, op 5 januari… zeker niet als hij niet eerst laat uitschijnen dat het hem helemaal niet meer gaat…
Ik bel naar mijn stelplaats in Kinrooi, of ik morgen en overmorgen niet nog verlof kan nemen… Zo kan ik helemaal niet werken, en mijn verdriet is nog veel te groot om te garanderen dat ik niet in een ‘bleitbui’ zou schieten terwijl ik aan het busrijden ben… Voor sommigen is een hond misschien een harig beest met poten en een staart, maar Bono en Branko zijn alles voor mij, zij zijn mijn gezin…
Verlof kon nog… Twee verlofdagen voor mijn trouwe vriend van 9,5 jaar… da's wel het minste!

Tussen 12u en 16u had ik opleiding in Hasselt voor mijn handgeschakeld rijbewijs… Wat zou ik graag ook hiervoor verstek geven, want mijn tranen bedwingen zat er echt niet in… Maar deze opleiding kon ik beter niet laten schieten! Eenmaal op De Lijn leek ik mijn tranen onder controle te hebben… Tot Franky belde, en ik mijn hart weer kon luchtten…
Ja lap, had ik maar meer zakdoeken bij…
De opleiding zelf was ik niet in mijn normale doen, maar rijschoolinstructeur Koen begreep het, nadat ik verteld had over Bono…

Toen ik hiervan thuiskwam, mocht ik de dierenarts bellen dat hij Bono kon komen halen… Helaas was het momenteel zo druk daar, dat dat vandaag waarschijnlijk niet meer zou lukken… “Komaan, dat kan toch niet! Dat was vanmorgen toch afgesproken”. Toen zei de secretaresse iets wat me bijna deed ontploffen : “Kan je hem dan niet buiten leggen, dat we hem morgen oppikken?”
“EXCUSE ME? Buitenleggen? Dat is mijn hond, mijn vriend… ("mijne grote jong", zoals ik hem zo vaak noemde!).
Iemand die Marc (en zijn reactie als het hem niet aanstaat) kent, heeft al een klein idee dat ik zoiets niet neem – van niemand - dat men zoiets zegt! Dit is geen kapotte ladder ofzo die je buiten zet… BONO IS BIJNA 10 JAAR LANG MIJN VRIEND GEWEEST !
“Kan je hem dan niet zelf brengen?” “Zelf brengen? Mijn dode vriend zelf in mijn armen nemen en de trap afdragen – 35 kg zwaar – en in de koffer leggen (op Branko’s auto-matje).” Die gedachte joeg me toch schrik aan…
“Kan je niet vragen aan de dierenarts hoe laat het vandaag zou kunnen, en anders kom ik Bono brengen”
Paar minuten later terug telefoon, dat het wel laat zou worden als ze vandaag nog langs kwamen… Ik besloot om Bono zelf te brengen, maar hoe ga ik met die emoties omgaan (ik heb ze nu al niet meer onder controle).
Ik zette de auto, met de koffer naar de voordeur gericht, klaar! Al mijn moed bijeengeraapt, en ik ga mijn jongen zelf buiten dragen… Wow, wat was dat emotioneel!!!! Ik droeg hem naar beneden, en legde hem voorzichtig in de koffer… Wat was ik blij dat ik hem zelf gedragen had! Dat ik dat alleen gedaan heb!! Ik samen met Bono! Als een herder die zijn schaap draagt! Dit is zo 'heavy emotionel' !
Net daarna belde Franky – alsof hij er op stond te kijken en wachtte tot het gebeurd was… Ik had blijkbaar mijn grootste verdriet ook tot dan bewaard, want toen kwam er pas alles helemaal uit… (maar beste vrienden schamen zich niet voor emoties!). Daarna toch maar stilaan gaan vertrekken, maar plots vroeg ik me af, hoe Branko hierop zou reageren als hij Bono – zijn vader - een laatste keer zag en aan kon snuffelen…. Wenend, met het fototoestel in mijn hand, deze – voor mij – historische foto kunnen nemen… Een rit naar de dierenarts, met Bono in de koffer is niet bepaald iets waardoor je minder gaat wenen,integendeel… Maar de tranen zijn door Bono, en voor Bono… Verdriet en beetje blijdschap… Veel verdriet omdat hij mij verlaten heeft, maar ook blijdschap omdat hij bijna 10 jaar mijn trouwe hond was… Die blijdschap zal binnenkort wel groter worden, momenteel overheerst zwaar het verdriet!

BONO, IK HOOP DAT JE GEEN PIJN HEBT MOETEN LIJDEN, EN DAT JE VINDT DAT IK JE EEN GOED HONDENLEVEN HEB GEGEVEN!!

Bij de dierenarts is het ook zwaar om hem daar zo achter te laten… Bono nog een laatste keer over zijn nek aaien…
Nog één keer… Nog één keer… Nog één keer… Nog één keer…
Oh shit, ik kan geen afscheid van je nemen, maar het moet…
“Het ga je goed jongen, als er een hondenhemel is, kom je er zeker in!!!!! I LOVE YOU !”

De deur van de dierenarts achter me dichtgetrokken, belde Dirk me… Op die oprit van de dierenarts, me nog eens zwaar laten gaan, maar het deed deugd… Ik wou na dat telefoongesprek nog één keer terug binnen gaan om Bono nóg één laatste keer te zien… Maar dat was dan al de zoveelste keer dat ik me dat mezelf zou wijsmaken…
In ‘materie’ ben je er niet meer, maar in mijn hart zal je altijd blijven Bono!!!!

Ik heb veel geweend vandaag, ook tijdens dit schrijven nu, maar het is een ode aan jou, Bono…
Bijna 23u40, zodat je al 19u van me vandaan bent gegaan…
19u dat ik wakker ben, en één van de 19 zwaarste uren uit mijn leven…

IK MIS JE BONO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(en ja, ook Branko voelt zich al de hele avond niet zoals anders…
Voor het eerst in zijn leven, is hij de enige trouwe viervoeter in huis… zonder de aanwezigheid van zijn vader).
En dat voelt hij…

23:39 Gepost door M@®© | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hey, gaat het vandaag een beetje ?
Klote allemaal hé. Maar hij heeft het goed gehad bij jou, daar ben ik zeker van. Een prinsenleven heeft hij gehad !!!

Gepost door: Franky | 06-01-09

Er is maar 1 fout aan een hond, en dat is dat ie niet onsterfelijk is.. sterkte, marcus

Gepost door: Liesbeth' | 06-01-09

Hoi Marc,

Afscheid nemen komt altijd te vroeg en is altijd verschrikkelijk. En dat het om een trouwe viervoeter gaat maakt het niet minder pijnlijk. Ja, ook honden gaan naar de hemel en daar zal Bono nu zeker zijn. Wij zijn er zeker van dat hij bij u een geweldig hondenleven heeft gehad. Denk vooral aan de mooie dingen die je samen met Bono hebt mogen beleven!!!!
Groetjes

Gepost door: Seppe en Christa | 06-01-09

De commentaren zijn gesloten.